İnsanlığın içinde, kendini göstermesi an meselesi olan şiddet güdüsü. İnsanlığın huzur umudunu tanrısallaştırıyor ve huzuru ütopik, gerçekleşmesi imkansız, uzak bir hayal olarak ele alıyor. insanlığı kontrol eden başat faktörün insanlığın içindeki şiddet dürtüsü olduğunu ve bu tersine dönmüş fikirde, bahsedilen huzura tehlikeli dürtüleri benimseyip, kendini bunun hazzına bıraktığında ulaşabileceğini vadediyor. Bunu çarpık, farklı bir perspektiften ele alıyor.